Alle berichten van adriaan

Adriaan Van Aken (1973) noemt zichzelf sinds kort een multimedia-artiest. Niet omdat de term hip en modieus klinkt, maar net omdat hij zo betekenisloos is. Om de boel zo open mogelijk te houden. 'Open' en 'mogelijk' behoren tot zijn favoriete woorden. In zijn allereerste werkje aan de drama-opleiding aan het RITCS toonde hij nochtans 'en stoemelings' waar multimediaal theater zoal voor kan staan door simpelweg trouw te blijven aan zijn teenage voorgeschiedenis als puberpoëet, would-be-popmuzikant en organisator van zogenaamde poëziespektakels (combinaties van korte filmpjes, jonge dichters, muziek en comedy) met de tienerbeweging Honger & Dorst. 'Van Aken, Van Aken, waar zijt ge toch mee bezig?' (1997) was een combinatie van het performen van tekstsamples voor de microfoon, dialogeren met interviews op band, een stuk klankpoëzie op het requiem van Mozart, een liedje op gitaar en een dialoog met zichzelf. Deze elementen duiken tot op heden op in zijn theaterwerk. Audio is de rode draad. Schriftuur zijn voornaamste wapen. Muziek zijn grote liefde. Poëzie het mogelijke einddoel. Na zijn opleiding sluit Adriaan zich aan bij Braakland/ZheBilding, een jong gezelschap dat zonet een kleine subsidie had verworven met de expliciete opdracht 'artistieke grenzen te verkennen'. Dat zinde hem wel. Met vriend en studiegenoot Stijn Devillé ontwikkelde hij gedurende de eerste tien jaar van het nieuwe milennium een nieuwe, heel eigen vorm van muziektheater. Een theater dat inzet op de combinatie van gesproken tekst en 'lichte' muziek (popmuziek, in de ruimste en rijkste zin van het woord). De voorstellingen Immaculata (2005), de oerversie van Dansen Drinken Betalen (2006) en Dwaallicht (2010) zijn daar mooie voorbeelden van. Daarnaast begint Adriaan strips en luisterspelen te maken met een theatrale inslag. Over naar jou (2006) en Weer over naar jou (2009) zijn twee strips-met-een-soundtrack (naar een idee van muzikant Youri Van Uffelen), twee samenwerkingen met tekenaar Philip Paquet. In de liveversie lenen de mensen een strip en lezen ze die terwijl de soundtrack (die het ritme van de lezing schraagt, bepaalt en soms lichtjes de hoogte injaagt) live wordt uitgevoerd. In 2009 besliste Adriaan om de klassieke repetities op de vloer voor één keer te vervangen door studiowerk, voor een theatergezelschap dat vooral focust op stemmen en muziek, een even gedegen voorbereiding op het spelen van een voorstelling als werk rond de tafel en in de ruimte. Zo ontstond het luisterspel Gevoelige Mensen, dat op CD verscheen op de dag van de première van de gelijknamige voorstelling. Dansen Drinken Betalen - (almost) The Movie (2014) combineert strip- en luisterwerk, zowel wat het boek als wat de voorstelling betreft. De strip bevat alleen beelden, het verhaal staat op de bijgeleverde luister-CD, een tekst-muziekcombinatie à la Braakland/ZheBilding. De lezer combineert luisteren naar de CD met bladeren door het stripalbum. In de voorstelling worden de beelden geprojecteerd op groot scherm (een dynamisch verschijnen en verdwijnen van tekeningen) terwijl stemmenwerk en muziek live worden uitgevoerd. Van deze voorstelling werd in 2015 een kleine, reisklare, Engelse versie gemaakt, door actrice Sara Vertongen vertaald tot 'Last Call' die in de zomer van 2016 een hele maand een showcase krijgt op de Edinburgh Fringe. Er is ook meteen een opvolger in de maak die First Contact zal heten en waar voor het eerst volledig digitaal wordt gewerkt. Een strip-app voor tablets, heel erg audio-gebaseerd, met ook weer een live-uitdraai voor theaters, clubs en festivals. Launch en première in 2017. Eerst maakt Adriaan nog een audiowandeling en een voorstelling op basis van Een Ontgoocheling van Willem Elsschot. En natuurlijk treedt hij tussendoor ook aan in meer dienende rollen binnen Het nieuwstedelijk, het theaterhuis dat in 2015 ontstond na de fusie van Braakland/ZheBilding met de Queeste. Zo trad hij aan als 'muziekdramaturg' bij de producties Vuur (2015) en Zigzagkind (2016, coproductie Laïka) en voor het intergenerationeel theaterproject Zwischen van Suze Milius en de familie Cuppens, zette hij interviews om naar speelbare theatertekst. Interviewen heeft Adriaan Van Aken altijd gedaan. Hij steelt, verzint en verzamelt vragen sinds het jaar 2000, waarin hij met Sara Vertongen de basis voor een theaterworkshop uit de grond stampte waarbinnen de deelnemers elkaar, bij wijze van materiaal verzamelen, interviewen. De vragenlijst kan je vinden onder de 'V' van 'Vragen' in het boekje Polaroids & Happy Endings (De Nieuwe Toneelbibliotheek, 2013) dat voor het overige de vrucht bevat van meer dan tien jaar mensen interviewen: 123 korte, speelbare theatertekstjes, opgediend in alfabetische volgorde. De laatstenieuwe vraag zal de basis vormen van twee zogenaamde 'Containerprojecten' van Het nieuwstedelijk: 'Welk jaar uit je leven kan jij je het beste herinneren?' Die vraag stellen we aan inwoners van Hasselt en Genk. Met het tekstmateriaal dat hun antwoorden oplevert, spelen we twee chronologische concerten. Binnen Het nieuwstedelijk deelt Adriaan de artistieke leiding met algemeen directeur en schrijver / regisseur Stijn Devillé, dramaturge Els Theunis, theatermaker Christophe Aussems en huisactrice / maker Sara Vertongen. Behalve op maken ligt de focus van Adriaan op artistieke vernieuwing (R&D). Zo smokkelde hij in 2015 audiowerk binnen in het hart van het gezelschap. Vanaf heden zet het theaterhuis dus ook in op luisterspel, audiodocumentaire (al dan niet gelinkt aan of geïntegreerd in theaterwerk) en ga zo maar door. Adriaan organiseert sinds vorig jaar de 24u v/h audiowerkstuk, een studiedag voor het gezelschap en anderen mensen uit de luistersector die op termijn kan uitgroeien tot een audiofestival waar de betere geluidskunst en verhalende audio aan bod komen. De afgelopen jaren voerde Adriaan ook inhoudelijk onderzoek. Hij gaf de voorzet voor een OPAK-onderzoek in de kunsten (ism Luca Arts en KULeuven) rond de actuele dramaturgie van de melancholie. Adriaan en co. probeerden vooral alternatieven te formuleren voor Freuds dominante definitie van melancholie als psychische kwaal en vonden die ondermeer in Walter Benjamins notie van 'Trauerspiel' (waar Freud over 'Trauerarbeit' spreekt). Melancholie als spel. Met een eigen dramaturgie. Vanaf januari 2016 reizen Adriaan Van Aken en zijn theatercompaan Johan Petit (Martha!tentatief) het hele land door met hun lezing 'Het Einde is nabij' waarbinnen ze melancholie aan utopie koppelen. Rode draad van deze lecture performance is een interview met Gorki-zanger Luc De Vos, waardoor de lezing onbedoeld een ode is aan leven en werk van deze man.